Vinte unha crara noite,
noitiña de San Xoán,
poñendo as frescas herbas
na fonte a serenar.
E tan bonita estabas
cal rosa no rosal
que de orballiño fresco
toda cuberta está.
(Rosalía de Castro)
(Rosalía de Castro)
Onte o mes de Abril voltou a entrar pola porta da nosa escola. Retomamos o punto e seguido que bordamos daquela cando o ollo de cámara fotográfica da nosa querida artista habitante Sabela Eiriz se despediu cun sorriso dos que non fan falta nada máis.
É un privilexio que Sabela nos faga partícipes dos procesos de creación das súas obras e nos invite a coñecer as súas entrañas. Son labirintos misteriosos que descoñecemos e que poñen en valor todo o traballo que hai detrás de cada peza artística. Son manillas de reloxio calcetando bufandas infinitas de horas interminables.
Son procesos con luces e sombras, son bosquexos con fatigas e enerxía, son xogos con materiais, son visitas a talleres de edición buscando mans que mimen as súas "criaturas", son ilusións e tomas de decisións. Son sons.
Sabela trouxonos "ecografías" dos seus fotolibros. Estamos desexando telos nas mans e darlle os colos cos que agarimamos as nosas lecturas. Ademais das tintas que se utilicen para editalos, sabemos que nas súas follas a intersección de impresións sensoriais será unha constante.
Emocionounos evocar ecos de PESPUNTO e GARATUXAS. Emocionounos sentir as pisadas convertidas en pegadas da cámara de Sabela por toda a escola filmando e recollendo intres cotiás e convertindóos en extraordinarios. Emocionounos que unha artista compartira con nós un proceso creativo e creador.
Onte o mes de Abril voltou a entrar pola porta da nosa escola. Nas nosas caras sentimos novamente a maquillaxe azul da intervención PALABRAS HABITADAS
Moitas grazas SABELA EIRIZ por compartir o teu sentir, grazas por habitar no mes da Revolución dos Caraveis o Ceip Heroínas de Sálvora!.
No marco do proxecto de Escola Aberta as familias expertas seguen achegándonos temas de gran interese para todos e todas nós. Loli,nai de Roi, falounos de distintas cuestións relacionadas cos embarazos, amosóunos unha ecografía, o libro de Baby Pop de Meritxell Martí e Xavier Salomó...David, pai de Irina, compartiu a súa experiencia como mariñeiro de altura, explicándonos a ubicación xeográfica dos mares polos que navega, aparellos de pesca, como é o peteiro do peixe espada,... Pablo, pai de Icia e o seu compañeiro Manolo, mostráronos diversos aspectos relacionados coa súa profesión de doutor no hospital do Barbanza e técnico sanitario de ambulancia. Puidemos observar: equipamento médico da ambulancia, escoitar distintos sons do corpo co fonendoscopio...
Moitas grazas Loli, David, Pablo e Manolo pola vosa visita e conversas!
Hoxe o Café-Teatro vestiuse de gala para recibir ás avoas e traballadores/as de AGADEA. A Comunidade de Medianos/as representou o conto "A que sabe a lúa?" con monicreques elaborados por eles/as. A obra foi preparada co profe Gonza nos seus obradoiros de teatro.
Foi un día moi especial cheo de emocións interxeracionais, onde a sabiduría da experiencia da vida do noso público de luxo, misturóuse coa literatura convertida nun guión teatral . Moitas grazas por vir á nosa escola! Grazas ao persoal profesional de AGADEA por facilitarnos estas experiencias tan enriquecedoras para educar na sensibilidade conxuntamente!
Este poema queremos adicarllo a todos os avós e avoas que cortaron as silverias dos camiños para que nos poidamos aprender a andar sen mancarnos:
Os nosos coñecementos seguen ampliándose grazas ás visitas das familias expertas que preparan charlas,obradoiros... sobre distintos temas.
José Antonio, pai de Martín, contóunos distintas cuestións sobre a arquitectura achegándonos planos, maquetas...Juan, o pai de Hugo, mostróunos o seu uniforme de traballo e explicounos como velan pola seguridade da cidadanía como garda civil. Fernando e Nieves , pai e nai de Fernando e Dani agasalláronnos coa música dos seus instrumentos e Puri, nai de Diego, ensinounos a facer unhas deliciosas receitas no ambiente de cociña.
Moitas grazas a todos e todas por adicarnos o voso tempo, saberes que nutren todos os nosos sentidos!
Cando nos visitan as familias colaboradoras, danse intres espontáneos máxicos de lectura entre nenos/as e adultos/as. Son instantes de vinculacións moi umbilicais.