PALABRAS DA SEMANA

MARTES 29 DE MARZO

MÉRCORES 30 DE MARZO

XOVES 31 DE MARZO

VENRES 1 DE ABRIL

PALABRAS DA SEMANA.

LUNS 14 DE MARZO

MARTES 15 DE MARZO

MÉRCORES 16 DE MARZO

XOVES 17 DE MARZO

VENRES 18 DE MARZO

SOGAPS: Solidariedade galega co pobo saharaui.

Como xa sabedes recentemente visitou o noso centro Larussi, un neno saharaui que está vivindo en Galicia cunha familia de acollida. Dende SOGAPS (Solidariedade galega co pobo saharaui), piden que difundamos este cartel para que todos os que o desexedes poidades colalorar con eles.

PALABRAS DA SEMANA

LUNS 7 DE MARZO

MARTES 8 DE MARZO

MÉRCORES 9 DE MARZO

XOVES 10 DE MARZO

VENRES 11 DE MARZO

8 DE MARZO: DÍA INTERNACIONAL DA MULLER

Con motivo da conmemoración do día da muller, compartimos con vós o traballo feito polo IES Pazo da Mercé, que consiste nun taboleiro de pinterest no que recollen diferentes mulleres que foron deixando pegada ao longo dos anos.

Dende o Recanto de Honorata, parabéns polo voso traballo e grazas por compartilo.

Preme na imaxe para acceder.

PALABRAS DA SEMANA

LUNS 29 DE FEBREIRO

MARTES 1 DE MARZO

 

MÉRCORES 2 DE MARZO

XOVES 3 DE MARZO

VENRES 4 DE MARZO

PALABRAS DA SEMANA

LUNS 22 DE FEBREIRO

MARTES 23 DE FEBREIRO

MÉRCORES 24 DE FEBREIRO

XOVES 25 DE FEBREIRO

VENRES 26 DE FEBREIRO

24 de FEBREIRO: DÍA DE ROSALÍA

Hoxe conmemórase o 179 aniversario do nacemento da escritora galega Rosalía de Castro. Dende o "Recanto de Honorata" invitámosvos a gozar con algúns dos libros da escritora:

RAÚL VISITA O NOSO CENTRO.

Quen é Raúl? Un mestre galego que leva dende o ano 2012 traballando en Perú nunha escola en Pachacútec, na que leva a cabo actividades conxuntas con centros galegos que ademais de intercambiar correspondencia, compartir materiais,... editan conxuntamente a revista escolar "El Kaipacha".

Raúl contounos que en Perú hai moita pobreza, violencia e posiblemente sexa o país mais contaminado (na praia atópase moito lixo). Como curiosidade díxonos que Lima é a única cidade no mundo onde nunca chove!!!.

A lingua máis falada é o quechua, pero as tribus falan cento e pico idiomas diferentes!!! A comida típica é o cebiche e a parihuela, o instrumento máis típico é o caixón peruano e finalmente unha característica dos cans de raza peruana é que non teñen pelo. 

Dende o Recanto de Honorata agradecemos a súa visitia e agardamos volver a velo pronto!!!

Aquí vos deixamos unhas fotos da súa visita e uns pequenos comentarios de nenos e nenas despois de asistir ás explicacións de Raúl.

O venres 19 de febreiro viu un profesor de Perú a falarnos dese lugar, o pobo onde vivían chámase Pachacutec.

En Pachacutec había moitos cans abandonados e as rúas estaban cheas de basura igual que as praias, eso pasa porque alí non hai contenedores e casi todo é area.

Noa Lampón Silva.

Hoxe á biblioteca veu un señor de Perú a falarnos do seu país. Contounos que Perú é un lugar con moita pobreza no que a xente se preocupa moito dos seus traballos, pois é algo que falta moito. Tamén nos dixo que a xente a súa maneira era feliz.

Despois estuvemos vendo fotos do seu país no ordenador, a que mais me sorprendeu foi unha na que aparecían uns cans que estaban nos ósos e intentaban buscar comida na basura, déronme moita pena os pobres animaliños.

Diego Ayaso Arnoso.

Hoxe veu Raúl que era un profesor que se foi a Perú. E contounos que alí falan castelán e teñen un problema cós cans. E é que ao non haber papeleiras os cans cómense a basura. E que alí hai moita propaganda.

Heitor Sampedro Suárez.

Onte veu un profesor de Perú. A escola estaba nun pobo, chamábase Pachacutec. O profesor naceu en Santiago.

En Pachacutec hai pelícanos, lobos mariños e un pobo pesqueiro. Está no Pacífico, hai casa de pobres e hai casas de ricos.

Juan Cadabal Campaña.

El viernes vino un señor a hablarnos de Perú.

Me gustó mucho, nos contó que había un cole en ruinas y necesitan ayuda para reconstruirlo, también nos contó que Perú está lleno de arena y que hacía mucho calor.

Nos contaba que tenían un problema con la comida ya que no tenían suficiente comida, los perros comen de la basura y se mueren.

Breixo Reiriz Pérez.

LARUSSI VISITA O NOSO CENTRO

Recentemente visitou o noso centro Larussi, un neno saharaui que actualmente vive cunha familia galega, para falarnos sobre como é a súa vida e a de milleiros de nenos  e as súas familias no Sahara.
Deixámosvos unha fotos do momento e de seguido as impresións dalgún nenos e nenas despois de escoitar as súas vivencias.

Onte viñeron unhas persoas ao colexio a darnos unha charla sobre os nenos saharauis. Unha desas persoas era un neno saharaui chamado Larussi, que nos explicou como era a súa vida alí.
A min o que máis me impresionou foi que só comeran unha vez ao día e que algúns nenos tiveran que traballar á vez que estudiaban. Eles só recibían auga unha vez por mes.
Foi unha charla moi intersante.

Naia González García.

Ayer vino un niño saharaui que se llamaba Larussi que tenía 15 años. Nos contó que allí había unha guerra y para entenderlo mejor nos puso un vídeo, nos habló de que algunos niños venían a Galicia para que algunas familias los acogieran durante 9 meses.
Su comida favorita es el cuscús, que son como granitos de arroz, pero redondos y al cuscús se le echa carne, pero sólo cuando la hay.
Allí se celebra una fiesta en la que cada familia mata una cabra. También nos dijo que son muy hospitalarios y todos comparten sus juguetes.
Me ha gustado mucho que viniera, porque así ya sé más del Sáhara Occidental.

Lois Filgueira Pérez.

Anteayer vino un niño saharaui a decirnos como se vivía en el Sahara. Nos contó que para ir al colegio tenían que ir andando y tardaban una hora o media hora y que iban descalzos a cualquier sitio.

Su comida favorita era el cuscús. Vivían en un campamento de refugiados todas las familias juntas.

Judith Fernández Blanco.

O luns pola mañá veu un saharaui que nos contou cousas do Sahara. Alí só comen unha vez ao día e están no cole pouquiño tempo. Non poden ducharse porque teñen que aforrar auga para cociñar.

Marta Fernández Dios.